Return to site

Innerlijke strijd

Het duel aangaan met jezelf

Remmert.

Op een dag tijdens mijn avontuur, fietsend door de staat Sao Paulo, dwaalde mijn gedachten af naar 22 (!) jaar geleden. Toen ik als 13 jarig jongetje terechtkwam in de C1 van Excelsior. Het was iets waar ik het jaar daarvoor alleen van kon dromen, als speler van een kleine amateurclub. En opeens stond ik tussen jongens die vaak al jaren speelden in de jeugdopleiding van een profclub, en in sommige gevallen zelfs uitkwamen voor de Rotterdamse Selectie.

Remmert was zo'n speler. We waren even oud maar Remmert leek in zijn ontwikkeling jaren voor te lopen op mij. Hij was onze aanvoerder en kwam uit voor de Rotterdamse Selectie O14. 2x in de week stonden we samen op het trainingsveld, en elke keer ging ik tijdens het partijspel tegenover Remmert staan. En elke keer weer, week in week uit, verloor ik vrijwel alle persoonlijke duels waarin wij verzeild raakten. Of het nou op snelheid was, op kracht of op felheid, hij was mij altijd de baas. En toch zocht ik hem iedere training weer op.

Waarom? Ik besefte blijkbaar al op jonge leeftijd dat de enige manier om te kunnen groeien als voetballer (en dus ook als mens) betekende dat ik altijd de uitdaging aan moest gaan. Ja, dit hield mogelijk in dat 'de uitdaging' een loodzware onderneming zou kunnen zijn, waarbij ik veel vaker dan gewenst op mijn tekortkomingen zou worden gewezen. Het hield mogelijk in dat ik elke keer weer aan het kortste eind zou trekken. Maar, in mijn ogen hield het ook in dat de groei die ik voor ogen had niet kon uitblijven wanneer ik zonder angst elke keer weer de uitdaging aan ging.

Angst. 

Tijdens mijn avontuur was er geen tegenstander. Niet een die zichtbaar was in ieder geval. Mijn tegenstander zat vooral in mijn hoofd, en hij zat in de omstandigheden waaronder ik de uitdaging aanging. Een uitdaging die vooral dus zat in de manier waarop ik om zou (kunnen) gaan met alle gedachten die, al dan wel of niet direct te maken hadden met wat ik op dat moment aan het doen was, gedachten leken te zijn die als doel hadden mij zo snel mogelijk te zien opgeven, om gewoonweg te accepteren dat de angsten waar ook ik mee geconfronteerd wordt mij makkelijk de baas kunnen zijn.

Tot een paar dagen voor het avontuur was het nog maar de vraag of ik daadwerkelijk zou vertrekken. Ik heb mijn avontuur vanwege de omstandigheden maar vooral vanwege het feit dat ik niet zeker wist of ik het lef zou hebben om op 20 december op de fiets te stappen nauwelijks voorbereid. Dit bracht mij onderweg een aantal keer aardig in de problemen. En het heeft er mogelijk mede voor gezorgd dat ik uiteindelijk Colombia, de eindbestemming die ik voor ogen had, niet heb kunnen halen.

Feit is dat mijn avontuur in zekere zin al geslaagd was op het moment dat ik vertrok. Het kostte een aantal weken op de fiets, maar toen besefte ik dat ik dankzij dit avontuur weer leek op dat jonge voetballertje van 13 jaar die, wat er ook gebeurde, zich nooit en door niemand (en dus ook niet zichzelf) liet afwijken van het pad dat hij gekozen had...

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly